مهربانا، مرا با تو حاجتي است که دست تلاشم از آن کوتاه است و ريسمان چاره انديشي‏ام به سوي آن گسسته. وسوسه نفس مرا به حاجت خواهي از کسي مي‏کشاند که خود حاجتمند توست و از تو بي‏نياز نيست. اين همان لغزشگاه تاريک دلان است و ورطه هلاک گنه‏کاران. اما من به زينهار تو از مستي غفلت، به هوش آمدم و به ياري تو از آن لغزشگاه گذشتم و به مدد تو ازهلاک رهايي يافته، به سوي تو برگشتم و تو را خواندم که پاک و منزه است خداي من. چگونه نياز به سوي نيازمندان برم و در نداري‏ام به حاجتمندان رو آورم؟ اي مهربان من، با تمام اشتياقم به سوي تو رو مي‏کنم و با تمام اطمينانم از تو اميدم را به سوي تو مي‏آورم.
(دعای سیزدهم -صحیفه سجادیه)