دمي با شيخ بهائي :
شيرين سخني که از لبش جان مي‌ريخت        کفرش ز سر زلف پريشان مي‌ريخت
گر شيخ به کفر زلف او پي بردي            خاک سيهي بر سر ايمان مي‌ريخت
                               =================== 
دي پير مغان، آتش صحبت افروخت         ايمان مرا ديد و دلش بر من سوخت
از خرقه‌ي کفر، رقعه‌واري بگرفت           آورد و بر آستين ايمانم دوخت
                              ================== 
مالي که ز تو کس نستاند، علم است       حرزي که تو را به حق رساند، علم است
جز علم طلب مکن تو اندر عالم             چيزي که تو را ز غم رهاند، علم است
                             =================== 
در ميکده دوش، زاهدي ديدم مست          تسبيح به گردن و صراحي در دست
گفتم: ز چه در ميکده جا کردي؟ گفت:       از ميکده هم به سوي حق راهي هست