قصه رانده شدن آدم از بهشت
 كرد شاگردي سوال از استاد              كز بهشت آدم چرا بيرون فتاد
 گفت بود آدم همي عالي گهر             چون به فردوسي فرو آورد سر
 هاتفي برداشت آواري بلند                كاي بهشتت كرده از صد گونه بند
 هركه در هردو جهان بيرون ما             سر فرود آرد به چيزي دون ما
 ما زوال آريم بر وي هرچه هست         زانك نتوان زد به غير دوست دست
 جاي باشد پيش جانان صد هزار           جاي بي جانان كجا آيد به كار
 هركه جز جانان به چيزي زنده شد        گر همه آدم بود افكنده شد
 اهل جنت را چنين آمد خبر                  كاولين چيزي دهند آنجا جگر
 اهل جنت چون نباشد اهل راز             زان جگر خوردن ز سرگيردند باز
 (منطق الطير- عطار نيشابوري)