الهي! از بود خود چه ديدم مگر بلا و عناد و از بودِ تو همه عطا است و وفا، اي به برپيدا و به كرم هويدا. ناكرده گير كِردِ رهي و آن كن كه از تو سزا.
 الهي ! شناخت تو مارا امان و لطف تو ما را عيان. الهي ! فضل تو مارا لوا و كنف تو ما را ماوي. الهي! ضعيفان را پناهي ، قاصدان را بر سر راهي، مومنان را گواهي ، چه بود كه افزائي و نكاهي؟
 الهي! چه عزيز است او كه تو او را خواهي و ر بگريزد او را در راه آيي، طوبي آنكس را كه تو او رايي. آيا كه تا از ما خود كرايي؟
 ترا كه داند؟ كه ترا تو داني! ترا نداند كس، ترا تو داني و بس. اي سزاوار ثناء خويش و اي شكر كننده عطاء خويش ، رهي بذات خود از خدمت تو عاجز و به عقل خود از شناخت منت تو عاجز، و به توان خود از سزاي عقل تو عاجز.
 (مناجات نامه خواجه عبدالله انصاري)