دریغ
 بی شکوه و غریب و رهگذرند
 یادهای دگر ، چو برق و چو باد
 یاد تو پرشکوه و جاوید است
 و آشنای قدیم دل ، اما
 ای دریغ ! ای دریغ ! ای فریاد
 با دل من چه می تواند کرد
 یادت ؟ ای ياد من ز دل برده
 من گرفتم لطیف ،‌ چون شبنم
 هم درخشان و پاک ، چون باران
 چه کنند این دو ، ای بهشت جوان
 با یکی برگ پیر و پژمرده
 (مهدي اخوان ثالث)