حكايت لقمان حكيم
 شنيدم كه لقمان سيه فام بود           نه تن پرور و نازك اندام بود
 يكي بنده ي خويش پنداشتش          زبون ديد و در كار گل داشتش
 جفا ديد و باجور و قهرش بساخت      به سالي سرايي ز بهرش بساخت
 چو پيش آمدش بنده ي رفته باز        زلقمانش آمد نهيبي فراز
 به پايش افتاد و پوزش نمود             بخنديد لقمان كه پوزش چه سود؟
 به سالي ز جورت جگر خون كنم        به يك ساعت از دل بدر چون كنم
 ولي هم ببخشايم اي نيكمرد            كه سود تو ما را زياني نكرد
 تو آباد كردي شبستان خويش           مرا حكمت و معرفت گشت بيش
 غلامي است در خيليم اين نيكبخت       كه فرمايمش وقتها كار سخت
 دگر ره نيازارمش سخت، دل             چو ياد آيدم سختي كارگل
 هر آن كس كه جور بزرگان نبرد          نسوزد دلش بر ضعيفان خرد
 گر از حاكمان سختت آيد سخن           تو بر زيردستان درشتي مكن
 (بوستان سعدي – باب چهارم در تواضع)