اندر احوال رابعه عدويه
نقل است که جماعتی از بزرگان بر رابعه رفتند . رابعه ازيكی پرسيد :تو خدايرا از بهر چرا پرستی ؟گفت :هفت طبقه دوزخ عظمتی دارد و همه را بدو گذر می بايد کرد ، ناکام از بيم هراس . ديگری گفت :درجات بهشت منزلی شگرف دارد ، پس آسايش موعود است . رابعه گفت :بد ، بنده ای بود که خداوند خويش را از بيم و خوف عبادت کند يا به طمع مزد . پس ايشان گفتند :تو چرا می پرستی خدايرا ؟ طمع بهشت نيست ؟گفت :الجار ثم الدار . گفت ما را نه خود تمام است که دستوری داده اند تا او را پرستيم .اگر بهشت و دوزخ نبودی او را اطاعت نبايستی داشت .استحقاق آن نداشت که بی واسطه تعبد او کنند . (تذكرة الاولياء)